Ik ken jou wel

Ik zou bij de moeder van Musa gaan eten en hij had me beloofd een auto te sturen. Om 7 uur ´s avonds scheurde een jeep met drie bedoeienen het strand op. Ik kende geen van hen, maar ze kwamen van Musa en of ik maar in wilde stappen.
´Ik ken jou wel,´ zei er eentje, ´Jij ben Maryam. ‘ Een jaar geleden zat je met je groepje bij mij in de taxi.’
Dit overkomt me wel vaker. Ik ben in een winkel of ergens in de woestijn en iemand drukt me hartelijk de hand. Nou ben ik niet zo goed in het onthouden van gezichten maar de bedoeienen des te beter. ‘Ik ken jou wel,’ zei ook Musa toen hij me ontmoette. ‘Vorig jaar zag ik je in een jeep zitten voor de kruidenier. Je had een rode sjaal om en je belde met iemand.’
‘Salaam Maryam’, zegt een zesjarig meisje op een feest tegen me. ‘Jij hebt mijn haar gevlochten heel lang geleden. ‘ Vaag staat me bij dat ik twee jaar geleden me eens lag te vervelen onder een boom in de woestijn en toen met de haren van een vierjarig kind in de weer was geweest. Dat ze me nu in het donker herkent en ook nog mijn naam weet verbaast me zeer.
Laatst was ik even bij het Katharinaklooster. ‘Ben je daar weer,’ zei een man met wei ik niets van doen heb. ‘Je komt hier al vanaf 2009.’
Waarmee ik maar wil zeggen: iedereen weet kennelijk altijd wat ik doe, aanheb, met wie ik me vertoon en waar. Ik word gezien. Niets blijft verborgen.

Marion Meulenbroek

http://www.hadiyareizen.nl

Morgen naar Sinai, laatste dingen doen

Morgen heel vroeg vertrek ik naar Nuweiba’ in Zuid-Sinai en dat is bepaald niet de eerste keer. Maar nu zal het anders zijn: weinig tot geen toeristen en alleen maar de plaatselijke bevolking. Het moet erg leeg zijn, hoorde ik al. De bazaar gesloten, ’s avonds geen terrassen uitgezet en al het overtollig personeel naar huis gestuurd. Maar wie weet willen de bedoeienen met mij over democratie praten.
Ik ben benieuwd, vooral na het telefoongesprek met Sami. Wat democratie voor hem was, vroeg ik. ‘Geen belasting meer betalen’ en verder kwam hij niet. Nee, dan Musa, die me vroeg of ik wel wist wat er nu in Bahrein, Libie en Jemen aan de hand was. Die aan de TV gekluisterd zit en hoop heeft op een betere toekomst. Zoveel hoop, dat ik met hem te doen heb. ‘Nu komt alles goed, nu hebben we democratie hier, net als bij jullie.’ Ik twijfel, maar zwijg.